Ding 22

Ik merk dat ik een beetje blijf hangen in de gedachte hoe de fysieke bibliotheek en de digitale bibliotheek met elkaar verbonden zijn. Ik weet wel dat de fysieke bibliotheek een veranderend instituut is en over -tig jaar er compleet anders uit ziet. Maar op dit moment moeten we het er nog mee doen en zijn we gebonden aan de beperkingen van gebouw, presentatiemiddelen en collectie. In hoeverre is de digitale gebruiker daarin geïnteresseerd? Misschien inderdaad wel helemaal niet en hoeven we ons ook niets aan te trekken van een mogelijk verband tussen fysieke en digitale bibliotheek. Dan is de leus, zeker op digitaal gebied, de sky is the limit!

Is de digitale gebruiker wel te interesseren voor de fysieke bibliotheek, dan is mijn vrees dat zo'n gebruiker toch lichtelijk teleurgesteld zal zijn als hij binnenstapt. Wat dat betreft moeten ontwikkelingen als retail snel worden ingevoerd en dan in alle bibliotheken. In het manifest voor de nieuwe bibliothecaris2.0 stonden wat mij betreft wel een aantal aansprekende zaken. Vooral het punt om al dingen toe te passen voordat ze volledig uitontwikkeld zijn, sprak me erg aan. Feedback in de praktijk van de eindgebruiker helpt meer dan het intern iedereen eroverheen laten plassen wat nog te vaak gebeurd. Openstaan voor nieuwe ontwikkelingen vraagt ook een hele andere mentaliteit. Ik betrap mezelf er ook op dat 1 van mijn eerste gedachten is, waar haal ik de tijd vandaan. En ik doe al zo veel. Maar het houdt in dat je gewoon moet openstaan en ook niet makkelijk: keuzes maken. Het einddoel blijft hetzelfde, maar de manier van realiseren is toch wel heel anders geworden. De maatschappij vraagt daarom en ook de bibliotheek mag/moet/wil daarin mee. En welk woord je daarbij kiest (mag of moet of wil) zegt al veel over hoe je erin staat. Het einddoel is trouwens die missie met dat laagdrempelige erin en wat is er nu meer laagdrempelig dan het internet. En omdat ik hem zo mooi vond, ook in mijn blog het manifest: